برای دانیل، مراقبت به معنای راه رفتن بدون درد بود

به مدت دو سال، سوراخ پای دانیل مانع از راه رفتن راحت او می‌شد.

دانیل حس پایش را از دست داده بود، بنابراین نمی‌توانست تشخیص دهد که تاولی که ایجاد کرده بود، بدتر می‌شود. با تبدیل شدن تاول به زخم و عمیق‌تر شدن زخم، راه رفتن دشوارتر شد. خیلی زود، او برای حرکت در خانه‌اش مجبور شد از اسکوتر زانو استفاده کند.

او می‌دانست که باید چیزی تغییر کند، اما بیمه‌ای برای دریافت کمک مورد نیازش نداشت. پس از دریافت پوشش مراقبت‌های بهداشتی از طریق برنامه دسترسی پزشکی Central Health (MAP)، او قرار ملاقاتی با یک متخصص پا به نام دکتر واناتیوس بابیلا-تیتا ترتیب داد.

دکتر تیتا تشخیص داد که دانیل به آرتروپاتی شارکو مبتلا است. این تشخیص به این معنی بود که چون دانیل نمی‌توانست پایش را حس کند، نمی‌توانست تشخیص دهد که زخمش چقدر وخیم شده است، بنابراین او به طور تصادفی اوضاع را بدتر می‌کرد.

دکتر تیتا برای کمک به او، یک عمل جراحی کم‌تهاجمی برنامه‌ریزی کرد که به گفته‌ی خودش «زخم را می‌برید و می‌بست تا به او فرصت بهبودی بدهد.»

این رویه جواب داد.

دو ماه بعد، زخم دانیل در حال بهبود بود. او می‌توانست پایش را حس کند و حتی دوباره شروع به راه رفتن کرد.

زندگی کردن به شیوه‌ای که می‌خواست، چیزی نبود که فقط بتواند به آن امیدوار باشد - چیزی بود که در دسترسش بود.

دسترسی به مراقبت‌های پزشکی، زندگی دوباره‌ای به او بخشیده بود.