چگونه نقاشی دیواری «بچه ال مونتوپولیس» در مرکز بهداشت و سلامت جنوب شرقی، جامعه شرق آستین را منعکس می‌کند

آستین، تگزاس— جانی دگوآلادو آکاردئون رنگ بنفش خود را از روی زمین کمدش برداشت و به جای خود بازگشت. با فشردن انگشتانش روی کلیدها، پاهاش را زد و ‘رپیتیدا’، یک آهنگ کوتاهی را که در طول دوران حرفه‌ایاش بی‌نیاز از آن می‌ساخت، آغاز کرد.

دگولادو حتی در ۹۰ سالگی هم مهارتش را از دست نداده بود.

او گفت: «در تمام آن سال‌ها، از نواختن برای مردم لذت می‌بردم. آنها مرا همانطور که آکاردئون می‌نواختم دوست داشتند.»

امروزه، دگولادو همچنان چهره‌ای افسانه‌ای در تاریخ موسیقی آستین است، چهره‌ای سرشناس با لقب «بچه‌ی مونتوپولیس» که موسیقی تجانو کونجونتو را در مرکز تگزاس رواج داد و جوامع را از طریق ترانه به هم پیوند داد. حرفه‌ی او در دهه‌ی ۱۹۵۰ آغاز شد و بیش از پنج دهه ادامه داشت.

یک غرفه به نام همنام او در نزدیکی دریاچه لیدی برد نامگذاری شده است، در حالی که هر ساله یک رویداد موسیقی در ماه آوریل به بزرگداشت حرفه او اختصاص می‌یابد.

پایپر لوموین، مدیر ارتباطات جشنواره موسیقی رانچو آلگره، گفت: «در سینکو د مایو، روز جانی است.»

اما بزرگترین تأثیر دگوآلادو در شرق آستین وجود دارد؛ جایی که او از سال ۱۹۵۴ در همان خانه در خیابان مونتوپولیس زندگی می‌کند. وقتی مرکز بهداشتی و سلامت جنوب شرقی در سال ۲۰۱۶ افتتاح شد، میراث دگوآلادو را با یک نقاشی بزرگ از او بر دیوارهای آن Central Health گرامی داشت.

او که در آن زمان ۸۱ ساله بود، حتی در مراسم افتتاحیه بزرگ این مرکز نیز اجرا داشت.

الیزابت ماررو، مدیر ارشد سابق طرح‌های سلامت و تندرستی جامعه Central Health که اکنون مسئول شبکه ارائه‌دهندگان خدمات درمانی در Integral Care است، گفت: «اگر مدت زمان مشخصی در این محله بوده‌اید، اگر اهل شرق آستین بوده‌اید، به نوعی با او در ارتباط بوده‌اید.»

در سال ۲۰۱۶، الیزابت رهبری مشارکت اجتماعی را بر عهده داشت تا مشخص شود چه هنری باید منعکس کننده محله آستین شرقی بر روی دیوارهای کلینیک جدید جنوب شرقی باشد. ساکنان مونتوپولیس در یک گروه اجتماعی فیسبوک در مورد آنچه می‌خواستند ببینند، رأی دادند.

بارها و بارها از دِگولادو نام برده شد. یک عکاس از «بچه‌ی ال مونتوپولیس» روی چهارپایه، در حالی که سازهای موسیقی در سمت چپ و راستش، آکاردئون در دست و کلاه کابویی روی سرش بود، عکس گرفت. این یک تصویر نمادین است.

ماررو در مورد نظرسنجی Central Health گفت: «ما از آنها پرسیدیم: «مونتوپولیس از نظر شما چه شکلی است؟ چه چیزی شما را به یاد مونتوپولیس می‌اندازد؟ این محله نماد چیست؟»

جواب جانی دگولادو بود.

تاریخچه «بچه ال مونتوپولیس»

امروز که در راهروهای کلینیک قدم می‌زنیم، تصویر دگولادو همچنان نمایانگر تأثیری است که او بر جامعه شرق آستین داشته و یادآور افرادی است که هر روز این جامعه را به آنچه هست تبدیل می‌کنند.

“او من را به موسیقی و زمان‌های گذشته که از آنها لذت می‌بردم، یادآوری می‌کند”؛ این را فرانسسکا پریز، یکی از بیماران مرکز بهداشتی و سلامت جنوب شرقی، گفت که سال‌ها پیش در کنسرت دیگولادو حضور داشت.

ماه مه، درست در حوالی سینکو د مایو، میزبان یکی از بزرگترین جشنواره‌های کنخونتو در منطقه بود. این جشنواره توسط دگولادو، که آخرین اجرایش در سال ۲۰۱۹ بود، سازماندهی شده بود.

مدت‌ها پیش، او تکنیک موسیقی خود را از کامیلو کانتو، نوازنده‌ی چیره‌دست آکاردئون، آموخت. از طریق آموزه‌های کانتو بود که دگولادو در موسیقی حرفه‌ای شد و برای مخاطبان در کورپوس کریستی، سن آنتونیو و لاردو نواخت.

دِگولادو می‌گفت که او بازی می‌کند چون کانتو نمی‌توانست، چون کانتو در زمانی به سن بلوغ رسید که آمریکایی‌های مکزیکی‌تبار و مهاجران از فرصت‌های یکسانی برخوردار نبودند. خوشبختانه، از آن زمان دنیا تغییر کرده است، چه از نظر حرفه‌ای و چه در حوزه مراقبت‌های بهداشتی.

هر هفته، سلسله برنامه‌هایی از سوی جامعه در تقویم مرکز بهداشت و سلامت جنوب شرقی قرار می‌گیرد؛ از آمادگی رایگان برای انجام امور مالیاتی تا کلاس‌های آشپزی سالم. برنامه‌های یوگا و زونگا وجود دارد و همچنین روز پنجشنبهً یک بازار محلی با عرضه مواد غذایی تازه با قیمت‌های ارزان برگزار می‌شود.

در طول سال‌ها، دگوآلادو با صحبت کردن—یا در مورد جانی بازی کردن—به کارگران مهاجر و افراد کم‌درآمد در آستین الهام می‌بخشد. او با گروه خود، آکاردئونی را در دست می‌گرفت و آهنگ‌های مختلفی را اجرا می‌کرد، از جمله یکی از محبوبترین آهنگ‌هایش ‘ال پینتور’، به معنای ‘نقاش’. مردم در داخل «کانتینا‌ها» در سراسر تگزاس به موسیقی او می‌آمدند و می‌رقصیدند.

او درباره «ال پینتور» گفت: «این یکی از بهترین آهنگ‌های من است.»

موسیقی او یادآور پولکای اروپای شرقی بود، ترکیبی از صداها و آکوردهای پرجنب‌وجوش.

تأثیر نقاشی دیواری دگولادو

هنر اغلب میتواند تأثیرگذار باشد بر افرادی که آن را مصرف می‌کنند. نسلهای جوانتر که در دنیایی در حال تغییر متولد شده‌اند، تجربه‌های جدیدی را به زندگی می‌آرند. تابلوهای دیواری در راهرو مرکز بهداشتی و سلامت جنوب شرقی به نوعی جامعه شرق آستین را نشان می‌دهد. یکی پس از دیگری، آنها دیواری را به صورت خطی تشکیل می‌دهند.

یک پرتره از نقاشی دیواری تئاتر هیل‌ساید وجود دارد، دختری با دستانی گشوده و دنیایی که زیر پایش است. قطعه اصلی مربوط به دهه ۱۹۷۰، ۴۰۰۰ فوت مربع از خیابان سوم شرقی را در بر می‌گیرد.

رائول والدز، خالق اصلی این نقاشی دیواری، در سال ۲۰۱۱ به روزنامه آستین امریکن-استیتسمن گفت: «این نقاشی متعلق به مردم شرق آستین است. این نقاشی نمایانگر چیزی است که مردمی که اینجا زندگی می‌کردند می‌خواستند ببینند.»

دیگر نقاشی‌های دیواری داخل این مرکز، تصاویری از کتابخانه مارتین لوتر کینگ، پل مونتوپولیس، دریاچه لیدی برد و عکس‌هایی از پارک‌های محلی و بازارهای دست‌فروشی را به نمایش می‌گذارند.

ماررو گفت که انتخاب هر قطعه با نهایت دقت بسیار مهم است. هدف Central Health این بود که نماینده‌ی اصیل شرق آستین باشد.

افسانه جانی دگولادو زنده است

دگولادوی ۹۰ ساله امروز در خانه‌اش می‌ماند.

هر روز، یک داوطلب «وعده‌های غذایی روی چرخ» گزینه‌های غذایی سالم را به درب منزل او تحویل می‌دهد. پسرانش هم در همان نزدیکی زندگی می‌کنند و اغلب به دیدنش می‌آیند.

و اما نامه‌ها. دگولادو هنوز هم از عادت همیشگی‌اش که به سمت صندوق پستی‌اش می‌رود تا نامه‌هایش را بردارد، خوشش می‌آید.

وقتی حال و هوایش خوب باشد، آکاردئون هوهنرش را از کمدش بیرون می‌آورد و آهنگ‌های قدیمی را می‌نوازد. موسیقی‌ای که وقتی درِ خانه‌اش باز است، همه جا را پر می‌کند.

لوموین گفت: «ما فقط می‌توانیم امیدوار باشیم که میراث او را به پیش ببریم. می‌خواهیم مطمئن شویم که هیچ‌کس او را فراموش نمی‌کند.»

دگولادو می‌گوید، ایست آستین همیشه جایگاه ویژه‌ای در قلب او خواهد داشت.

لموین گفت: «او چهره موسیقی کنجونتو در آستین است. او یک اسطوره واقعی است.»