کلینیک اورولوژی

خلاصه‌ای از ارجاعات فوری و مناسب

(توضیحات کامل‌تر را در متن زیر ببینید):

• بیمارانی که علائم حاد و شدید دارند باید به بخش اورژانس ارجاع داده شوند. این لیست برای سایر بیماران است.
• تورم کیسه بیضه
  • سونوگرافی اسکروتوم انجام دهید
    • اگر ساختار جامد در کیسه بیضه وجود دارد (مثلاً تومور احتمالی)، آلفا فتوپروتئین سرم، بتا-HCG سرم و LDH سرم را اندازه‌گیری کنید.
    • اگر ساختار پر از مایع در کیسه بیضه وجود داشته باشد (مثلاً هیدروسل یا اسپرماتوسل)، ارجاع در اولویت معمول است.
• توده کلیه
  • در صورت وجود نارسایی کلیه، سی‌تی‌اسکن شکم با و بدون ماده حاجب، یا ام‌آر‌آی شکم بدون ماده حاجب انجام دهید.
    • اگر توده کلیوی جامد (مثلاً تومور احتمالی) باشد، CBC و آزمایش خون انجام دهید
    • اگر ساختار پر از مایع باشد (مثلاً کیست)، ارجاع در اولویت روتین قرار دارد.
• توده مثانه یا هماچوری واضح
  • برای هماچوری واضح، ابتدا عفونت ادراری را رد کنید. در صورت وجود نارسایی کلیه، سی تی اوروگرافی یا ام آر آی شکم و لگن بدون ماده حاجب انجام دهید.
• توده آلت تناسلی
  • اگر کمتر از ۲ سانتی‌متر باشد، نیازی به تصویربرداری نیست. اگر بزرگتر از ۲ سانتی‌متر باشد و/یا غدد لنفاوی کشاله ران قابل لمس باشند، سی‌تی‌اسکن شکم-لگن با و بدون ماده حاجب، یا ام‌آر‌آی شکم-لگن بدون ماده حاجب در صورت وجود نارسایی کلیه انجام شود.
• هیدرونفروز
  • دریافت شیمی سرم
    • اگر eGFR < 60 باشد، فوراً ارجاع دهید
    • اگر eGFR > 60 باشد، ارجاع در اولویت روتین قرار دارد.

خلاصه‌ای از ارجاعات روتین مناسب

<h3(see more thorough explanations in text below):

• سنگ‌های دستگاه ادراری
  • پس از تصویربرداری، حداقل KUB و نه فقط سونوگرافی، هرگونه سنگ مثانه یا حالب یا سنگ کلیه که باعث علائم یا نشانه‌ها می‌شود یا اندازه آن بیش از ۵ میلی‌متر است، آشکار شده است.
• هماچوری میکروسکوپی
  • پس از تأیید ۲ یا بیشتر گلبول قرمز در هر HPF در آزمایش ادرار میکروسکوپی و پس از رد عفونت ادراری
• علائم انسداد ادراری در مردان
  • برای مردان بالای ۵۰ سال (احتمالاً هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات)، پس از بررسی حجم ادرار باقیمانده پس از ادرار کردن (به مطلب بعدی مراجعه کنید) و آزمایش محدودیت مایعات (به خصوص در ساعات عصر برای علائم شب ادراری) و مصرف آلفا بلاکر به مدت حداقل ۲ هفته
  • برای مردان زیر ۵۰ سال (احتمال تنگی مجرای ادرار یا موارد دیگر)، پس از بررسی حجم ادرار باقیمانده پس از ادرار کردن (به مطلب بعدی مراجعه کنید)
• احتباس کامل ادرار یا حجم ادرار باقیمانده پس از ادرار کردن > 300 میلی لیتر به همراه علائم و/یا ویژگی‌های پرخطر (هیدرونفروز یا eGFR < 60)
  • پس از شکست در آزمایش ادرار کردن در حالی که مسدودکننده آلفا مصرف می‌کردید
• مثانه بیش فعال، تکرر ادرار و/یا ادرار دردناک (دیسوری)
  • پس از انجام آزمایش میکروسکوپی ادرار و رد عفونت ادراری، و (در یک زن) آزمایش محدودیت مایعات و مصرف یک داروی ضد موسکارینی به مدت حداقل ۲ هفته، یا (در یک مرد) درمان هرگونه علائم انسدادی همزمان طبق موارد فوق. برای سوزش ادرار غالب، فنازوپیریدین ۱۰۰ را آزمایش کنید. – ۲۰۰ میلی‌گرم خوراکی سه بار در روز.
• بی‌اختیاری ادرار در مردان (زنان به زنان ارجاع داده می‌شوند)'سلامت)
  • پس از اندازه‌گیری حجم ادرار باقیمانده پس از ادرار کردن (برای رد بی‌اختیاری سرریز) و آزمایش میکروسکوپی ادرار (برای رد عفونت ادراری)
• PSA بالا
  • پس از تأیید با تکرار آزمایش حداقل ۴ هفته بعد، و پس از درمان هرگونه عفونت ادراری یا پروستات
• هماتوسپرمی
  • در صورت تداوم، و پس از انجام آزمایش میکروسکوپی ادرار و رد عفونت ادراری
• درد بیضه یا کیسه بیضه
  • پس از امتحان کردن داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی و حمایت از کیسه بیضه، و در صورت عدم موفقیت این اقدامات، انجام سونوگرافی کیسه بیضه
• درد پرینه یا لگن در مردان (زنان به بخش سلامت زنان ارجاع داده می‌شوند)
  • پس از مصرف آزمایشی داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی یا یک دوره ۳ هفته‌ای آنتی‌بیوتیک.
• اختلال در نعوظ
  • پس از آزمایش مهارکننده PDE5
• هیپوگنادیسم (کمبود تستوسترون)
  • پس از تأیید با سطح تستوسترون سرم صبحگاهی و به دست آوردن LH و FSH سرم.
• عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری
  • پس از تأیید عفونت در حداقل ۲ کشت ادرار
• بیماری پیرونی (انحنای آلت تناسلی مردانه)
  • پس از تأیید دردناک بودن یا جلوگیری از مقاربت
• بیماری کلیه پلی کیستیک همراه با درد پهلو یا شکم، سنگ ادراری یا عفونت دستگاه ادراری فوقانی
  • پس از بررسی شیمی سرم؛ اگر eGFR < 90 باشد، به نفرولوژی ارجاع داده شود
• بیماری‌های عصبی که باعث مشکلات ادراری می‌شوند (مثلاً ام‌اس، پارکینسون)'بیماری و غیره)
  • پس از انجام آزمایش میکروسکوپی ادرار و رد عفونت ادراری
• ناهنجاری‌های آلت تناسلی مانند فیموز (پوست ختنه‌گاه تنگ)، بالانوپوستیت مکرر، آلت تناسلی پنهان، تنگی مجرای ادرار و غیره
  • (برای فیموز)، پس از استفاده آزمایشی از کرم تریامسینولون 0.1% روی پوست ختنه‌گاه به مدت 3 ماه
• پیوری استریل (۲ تا ۵ لکوسیت در هر میدان مغناطیسی قوی در آنالیز میکروسکوپی ادرار)
  • پس از منفی شدن کشت ادرار برای سل، هموفیلوس، اوره پلاسما، تریکوموناس، نایسریا گونوره و کلامیدیا
• اورتریت/ترشحات مجرای ادرار
  • پس از آزمایش و/یا درمان تجربی برای سوزاک و کلامیدیا

لطفا بیماران زیر را ارجاع ندهید:

• پروتئینوری (به کلینیک کلیه مراجعه کنید)
• بثورات پوستی در ناحیه تناسلی
• بیماران اطفال (سن کمتر از ۱۸ سال)
• عفونت‌های ادراری حاد و غیر عودکننده
• وازکتومی (به بخش اورولوژی آستین مراجعه کنید)
• ناباروری
• سیستوسل یا رکتوسل در زنان (به بخش زنان مراجعه کنید)'سلامت)
• PCKD همراه با نارسایی کلیه (به نفرولوژی مراجعه کنید)
• بی‌اختیاری ادرار در زنان (به بخش زنان مراجعه کنید)'سلامت)

مدارک مورد نیاز برای تعیین وقت ملاقات:

• فرم ارجاع تکمیل‌شده، فهرست مشکلات و فهرست داروها
• نتایج آزمایشگاهی درخواست شده در بالا، به علاوه سایر نتایج مرتبط
• تصاویر و گزارش‌های رادیوگرافی درخواست شده در بالا، به علاوه سایر نتایج مربوطه

---

توصیه‌های دقیق

سنگ‌های دستگاه ادراری - پیشگیری پزشکی

در تمام بیماران مبتلا به نفرولیتیازیس، اقدامات پیشگیرانه اولیه برای کمک به کاهش خطر تشکیل سنگ در آینده توصیه می‌شود. این اقدامات شامل نوشیدن ۲ تا ۳ لیتر مایع در روز، رژیم غذایی کم نمک و خوردن وعده‌های کوچک‌تر گوشت است. برخی از بیماران باید برای ارزیابی و مدیریت بیشتر به کلینیک ارولوژی ارجاع داده شوند، از جمله بیماران پرخطر و/یا سنگ‌سازهای مکرر. این بیماران، بیمارانی هستند که به احتمال زیاد از آزمایش و درمان متابولیک سود می‌برند. بیماران سنگ‌ساز پرخطر شامل افرادی هستند که سابقه خانوادگی بیماری سنگ، بیماری یا رزکسیون روده‌ای سوء جذبی، عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری، چاقی یا شرایط پزشکی مستعد کننده سنگ دارند (مانند جراحی چاقی قبلی، اسیدوز توبولار کلیوی، هیپرپاراتیروئیدیسم اولیه، نقرس، دیابت نوع ۲). بیماران دارای یک کلیه منفرد به دلیل پیامدهای جدی عبور/انسداد سنگ در یک کلیه منفرد، "پرخطر" در نظر گرفته می‌شوند. بیماران سنگ‌ساز مکرر شامل بیمارانی با دوره‌های مکرر سنگ و همچنین افرادی هستند که در مراجعه اولیه سنگ‌های متعدد داشته‌اند.

الف) سنگ‌های حالب
هر بیماری که سنگ حالب دارد باید به کلینیک اورولوژی ارجاع داده شود، زیرا سنگ حالبی که خود به خود دفع نمی‌شود، در صورت باقی ماندن طولانی مدت در محل، خطر قابل توجهی از آسیب به حالب را به همراه دارد. لطفاً با نوشیدن حداقل ۲ لیتر آب/مایعات در روز، مطمئن شوید که بیمار به خوبی هیدراته می‌ماند و درد با ایبوپروفن یا داروهای مسکن مخدر کنترل می‌شود. برای کمک به دفع سنگ، روزانه ۰.۴ میلی‌گرم تامسولوسین قبل از خواب تجویز کنید. بسیاری از سنگ‌های حالب با این مداخلات خود به خود دفع می‌شوند.
به بیمار باید آموزش داده شود که در صورت بروز هرگونه تب یا لرز قبل از دفع سنگ، فوراً به اورژانس مراجعه کند، زیرا این حالت ممکن است ناشی از پیلونفریت انسدادی باشد و نیاز به درمان اورژانسی دارد.
لطفاً قبل از ارجاع، تصویربرداری، یا KUB (ترجیحاً به همراه سونوگرافی کلیه) یا سی‌تی‌اسکن، انجام دهید.

ب) سنگ کلیه
همه سنگ‌های کلیوی نیاز به مدیریت فعال ندارند. سنگ‌های کلیوی با اندازه کمتر از ۵ میلی‌متر، حتی سنگ‌های متعدد، که انسداد ایجاد نمی‌کنند یا علائمی ایجاد نمی‌کنند، ممکن است نیازی به مدیریت فعال نداشته باشند.

بیمار مبتلا به سنگ کلیه را در صورت وجود سنگ‌هایی با اندازه بزرگتر از ۵ میلی‌متر، یا در صورت وجود هر یک از موارد زیر به کلینیک ارولوژی ارجاع دهید: انسداد، درد پهلو، عفونت مداوم دستگاه ادراری، سرکوب سیستم ایمنی، سنگ‌های علامت‌دار قبلی، سابقه خانوادگی سنگ در بستگان درجه یک، یا بیماری سیستمیک مستعد کننده تشکیل سنگ ادراری مانند جراحی چاقی قبلی، اسیدوز توبولار کلیوی، هیپرپاراتیروئیدیسم اولیه، نقرس یا دیابت نوع ۲. سنگ‌های بدون این عوامل نیازی به ارزیابی بیشتر ندارند.
به بیمار باید آموزش داده شود که در صورت بروز هرگونه تب یا لرز قبل از دفع سنگ، فوراً به اورژانس مراجعه کند، زیرا این حالت ممکن است ناشی از پیلونفریت انسدادی باشد و نیاز به درمان اورژانسی دارد.

لطفاً قبل از ارجاع، تصویربرداری، یا KUB (ترجیحاً به همراه سونوگرافی کلیه) یا سی‌تی‌اسکن، انجام دهید.

مثانه بیش فعال، تکرر ادرار (از جمله شب ادراری) و/یا ادرار دردناک (دیسوری)

پس از انجام آزمایش میکروسکوپی ادرار و (در یک زن) آزمایش محدودیت مایعات و مصرف یک داروی ضد موسکارینی (اکسی بوتینین 5 میلی‌گرم خوراکی سه بار در روز) به مدت حداقل 2 هفته، یا (در یک مرد) درمان هرگونه علائم انسدادی همزمان (به مطلب بعدی مراجعه کنید). توجه داشته باشید که عوارض جانبی مورد انتظار ضد موسکارینی شامل خشکی دهان و یبوست است. انتظار می‌رود بیماران این عوارض جانبی را هنگامی که دوز مؤثری از داروی آنتی کولینرژیک را برای کمک به علائم مثانه خود مصرف می‌کنند، تجربه کنند.

اگر آزمایش ادرار احتمال عفونت ادراری را نشان دهد، حتی اگر تعداد کلنی‌ها کم باشد، کشت ادرار و بررسی عفونت ادراری انجام دهید. تکرر ادرار ممکن است اجازه ندهد تعداد کلنی‌های باکتریایی به سطحی که معمولاً برای عفونت مثبت در نظر گرفته می‌شود، افزایش یابد.

تخلیه مثانه را با بررسی حجم ادرار باقیمانده پس از ادرار کردن با اسکن مثانه یا سوندگذاری مستقیم ارزیابی کنید. حجم ادرار باقیمانده پس از ادرار کردن به طور طبیعی باید کمتر از ۱۰۰ میلی‌لیتر باشد، اما تا زمانی که حجم ادرار به بیش از ۳۰۰ میلی‌لیتر نرسد، ارجاع به متخصص اورولوژی ضروری نیست.

شب ادراری منفرد به عنوان شکایت اصلی همچنین ممکن است به دلیل ادم اندام تحتانی، مصرف مایعات در شب یا مصرف حجم زیادی قرص همراه با مایعات یا داروهای ادرارآور در شب باشد. بالا نگه داشتن اندام تحتانی در بعد از ظهر (در صورت وجود ادم اندام تحتانی)، کاهش مصرف مایعات قبل از خواب و مصرف هرگونه داروی ادرارآور تجویز شده در صبح را امتحان کنید.

برای سوزش ادرار غالب، فنازوپیریدین ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلی‌گرم خوراکی سه بار در روز را امتحان کنید.

اگر علائم پس از اقدامات فوق ادامه یافت، به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.

علائم انسداد ادراری در مردان
برای مردان بالای ۵۰ سال (احتمالاً مبتلا به بزرگی خوش‌خیم پروستات)، حجم ادرار باقیمانده پس از ادرار کردن را بررسی کنید (به مطلب بعدی مراجعه کنید) و هم محدودیت مایعات (به خصوص در ساعات عصر برای علائم شب ادراری) و هم مصرف آلفا بلاکر تامسلوسین ۰.۴ میلی‌گرم خوراکی qHs را حداقل به مدت ۲ هفته امتحان کنید. این آلفا بلاکر عضله استرومای پروستات را شل می‌کند که امکان ادرار کردن مؤثرتر را فراهم می‌کند. اقدامات محافظه‌کارانه دیگر شامل حذف غذاهای تند از رژیم غذایی و اجتناب از کافئین یا الکل است.

اگر علائم پس از این اقدامات ادامه یافت، به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.

برای مردان زیر ۵۰ سال، این ممکن است تنگی مجرای ادرار یا سایر تنگی‌ها باشد. تنگی مجرای ادرار، تنگی مجرای ادرار است که در اثر بافت اسکار ایجاد می‌شود. این تنگی ممکن است در اثر ضربه یا عفونت ایجاد شود. این تنگی می‌تواند جریان ادرار را مسدود کند و ممکن است برای رفع آن نیاز به مداخله جراحی باشد. هیچ سوندی وارد نکنید، مگر اینکه بیمار قادر به ادرار کردن نباشد. حجم ادرار باقی مانده پس از ادرار را بررسی کنید (به مطلب بعدی مراجعه کنید) و سپس به کلینیک ارولوژی مراجعه کنید زیرا ممکن است ارزیابی بیشتری لازم باشد.

احتباس ادرار حاد یا مزمن
بیمارانی که به تازگی برای احتباس ادرار سوند ادراری گذاشته‌اند، باید پس از شروع درمان با آلفا بلاکر (مثلاً تامسولوسین ۰.۴ میلی‌گرم خوراکی هر ۴ ساعت) تحت آزمایش ادرار قرار گیرند. پس از ۵ تا ۷ روز مصرف آلفا بلاکر، سوند بیمار ممکن است با آزمایش «پر کردن-کشیدن-خلاء» خارج شود. مثانه را تا ۳۰۰ میلی‌لیتر آب استریل یا تا زمانی که بیمار احساس ناراحتی کند، پر کنید. سوند را خارج کرده و مایع را در مثانه نگه دارید. به بیمار آموزش دهید که در یک ظرف ادرار ادرار کند و سپس حجم ادرار باقیمانده را محاسبه کنید. اگر بیمار بیش از ۵۰ میلی‌لیتر ادرار دفع کند یا حجم ادرار باقیمانده کمتر از ۳۰۰ میلی‌لیتر باشد، نیازی به قرار دادن مجدد سوند نیست. اگر بیمار قادر به ادرار کردن نیست، یک سوند فولی را دوباره قرار دهید و به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید. اگر بیمار گزارش داد که قرار دادن سوند دشوار یا آسیب‌زا بوده است، تا زمانی که با یک متخصص اورولوژی صحبت نکند، نباید هیچ تلاشی برای آزمایش ادرار انجام شود. می‌توان تا زمانی که بیمار توسط متخصص اورولوژی ویزیت شود، مصرف آلفا بلاکر را ادامه داد.

در مواردی که حجم ادرار باقیمانده پس از ادرار کردن ("احتباس مزمن ادرار") در طول ارزیابی شکایات ادراری (به بالا مراجعه کنید) افزایش یابد، ارجاع به کلینیک ارولوژی تنها در صورتی ضروری است که حجم باقیمانده بیش از 300 میلی‌لیتر باشد و علائم ادراری و/یا ویژگی‌های پرخطر (هیدرونفروز یا eGFR < 60) وجود داشته باشد و حجم با آزمایش تامسولوسین به کمتر از 300 میلی‌لیتر کاهش نیابد.

بی‌اختیاری ادرار در مردان (زنان به بخش سلامت زنان ارجاع داده می‌شوند) 
مهم است که مطمئن شوید بیمار ادرار را نگه نمی‌دارد و بی‌اختیاری سرریز ادرار ندارد. حجم ادرار باقیمانده پس از ادرار را با اسکنر مثانه یا با کاتتریزاسیون مستقیم بررسی کنید (برای مدیریت احتباس ادرار به بالا مراجعه کنید). همچنین برای رد عفونت فعال، آزمایش ادرار میکروسکوپی انجام دهید.

PSA بالا
هنوز تفسیر بی‌عیب و نقص و استانداردی از مقادیر بالای PSA مشخص نشده است. اگرچه به خوبی نشان داده شده است که بیماران با سطح بالای PSA سرم، بیشتر احتمال دارد که سرطان پروستات تهاجمی داشته باشند، اما سطح بالای PSA می‌تواند در سرطان‌های پروستات با تهاجم بیولوژیکی کمتر و همچنین هیپرتروفی خوش‌خیم پروستات، عفونت، ابزارگذاری دستگاه ادراری تناسلی (یعنی قرار دادن کاتتر) و هر چیزی که می‌تواند باعث التهاب در غده پروستات شود، نیز مشاهده شود. به همین ترتیب، هرگونه مقدار بالای PSA باید در ۴ هفته تکرار و تأیید شود. در صورت بالا بودن مداوم، پس از رد عفونت ادراری علامت‌دار با آزمایش ادرار، باید به متخصص اورولوژی ارجاع داده شود. شروع آنتی‌بیوتیک‌ها بدون تشخیص پروستاتیت حاد، بلکه صرفاً برای PSA بالا، توصیه نمی‌شود. «افزایش PSA» به صورت PSA > 2.5 نانوگرم در میلی‌لیتر در مردان کمتر از ۶۰ سال و PSA > 3.5 نانوگرم در میلی‌لیتر در مردان بالای ۶۰ سال تعریف می‌شود.

غربالگری PSA
انجمن اورولوژی آمریکا موارد زیر را برای غربالگری PSA توصیه می‌کند. هیچ غربالگری نباید قبل از ۴۰ سالگی انجام شود. مردان ۴۰ تا ۵۴ ساله فقط در صورتی باید غربالگری شوند که در معرض خطر بالا باشند (مثلاً آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار یا سابقه خانوادگی سرطان پروستات). مردان ۵۵ تا ۶۹ ساله گروهی از مردان هستند که بیشترین سود را از غربالگری می‌برند. از پزشکان خواسته می‌شود که غربالگری PSA را در این گروه سنی مورد بحث قرار دهند و به یک تصمیم مشترک برسند. مردان بالای ۷۰ سال یا با امید به زندگی کمتر از ۱۵ سال، نباید با آزمایش PSA غربالگری شوند. برای بیمارانی که غربالگری PSA در آنها ممکن است در نظر گرفته شود، فرآیند تصمیم‌گیری مشترک می‌تواند در محیط مراقبت‌های اولیه یا پس از ارجاع به کلینیک اورولوژی انجام شود. ابزارهای کمکی تصمیم‌گیری می‌توانند در این تلاش مفید باشند.

• کمک به تصمیم‌گیری انگلیسی https://www.urologyhealth.org/Documents/Product%20Store/Prostate-Cancer-Screening-Decision-Tool-english.pdf
• کمک تصمیم‌گیری اسپانیایی https://www.urologyhealth.org/Documents/Product%20Store/Prostate-Cancer-Screening-Decision-Tool-spanish.pdf

هماتوسپرمی
هماتوسپرمی معمولاً خوش‌خیم و خودبه‌خود محدودشونده است. این بیماری ممکن است در اثر التهاب یا عفونت ایجاد شود، بنابراین توصیه می‌کنیم از نظر عفونت‌های دستگاه ادراری و مقاربتی ارزیابی شوید. همچنین بررسی فشار خون توصیه می‌شود زیرا فشار خون کنترل نشده ممکن است منجر به هماتوسپرمی شود. ضربه یا فشار بر پرینه، از جمله یبوست و دوچرخه‌سواری نیز از عوامل ایجاد هماتوسپرمی شناخته شده‌اند. ارزیابی معمول ما از هماتوسپرمی شامل شرح حال و معاینه فیزیکی از جمله فشار خون، معاینه دستگاه تناسلی و معاینه انگشتی رکتوم است. آزمایش‌های آزمایشگاهی شامل آزمایش ادرار +/- کشت ادرار و آزمایش بیماری‌های مقاربتی است. تقریباً در همه موارد، هماتوسپرمی خودبه‌خود برطرف می‌شود و نیازی به درمان نیست. اگر هماتوسپرمی ادامه یابد و برای بیمار بسیار آزاردهنده باشد، به کلینیک ارولوژی مراجعه کنید.

هماچوری میکروسکوپی یا آشکار (یا توده مثانه که در تصویربرداری تشخیص داده می‌شود)
هماچوری میکروسکوپی فقط در میکروسکوپ ادرار تعریف می‌شود: سه یا بیشتر گلبول قرمز در هر میدان دید با بزرگنمایی بالا در میکروسکوپی از یک نمونه ادرار به درستی جمع‌آوری شده. نوارهای ادراری که از نظر هموگلوبین مثبت هستند باید با میکروسکوپ ادرار تأیید شوند، زیرا نوارهای ادراری مثبت کاذب رایج هستند. انجام ارزیابی رادیوگرافی و سیستوسکوپی در غیاب میکروهماچوری تأیید شده میکروسکوپی ضروری نیست. اگر آزمایش ادرار احتمال عفونت ادراری را نشان می‌دهد، ادرار را کشت دهید و حتی تعداد کم کلونی باکتری را درمان کنید و سپس با یک آزمایش ادرار میکروسکوپی دیگر، هماچوری را دوباره ارزیابی کنید. فقط برای هماچوری میکروسکوپی مستند به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.

برای هماچوری واضح، ابتدا عفونت ادراری را رد کنید و سپس در صورت عدم وجود عفونت، فوراً به کلینیک ارولوژی مراجعه کنید. در صورت وجود نارسایی کلیه، سی تی اوروگرافی یا ام آر آی شکم و لگن بدون ماده حاجب انجام دهید.

در صورت تشخیص توده مثانه در تصویربرداری، آزمایش ادرار میکروسکوپی انجام داده و فوراً به کلینیک ارولوژی مراجعه کنید.

پیگیری نتایج منفی میکروسکوپی هماچوری
دستورالعمل‌های انجمن اورولوژی آمریکا توصیه می‌کنند که بررسی هماچوری میکروسکوپی منفی باید حداقل به مدت دو سال با آزمایش ادرار سالانه دنبال شود. اگر آزمایش ادرار در هر پیگیری منفی باشد، بیمار می‌تواند از مراقبت مرخص شود و به او دستور داده می‌شود که در صورت بروز علائم جدید یا نشان دادن وجود هماچوری میکروسکوپی در آزمایش‌های بعدی ادرار، دوباره مراجعه کند. برای بیمارانی که ادرار آنها به طور مکرر برای هماچوری میکروسکوپی مثبت است، سه تا پنج سال پس از بررسی اولیه منفی، دوباره به کلینیک اورولوژی مراجعه کنند.

اختلال در نعوظ
مگر اینکه منع مصرف داشته باشید (مثلاً استفاده از نیترات‌ها)، یک مهارکننده فسفودی‌استراز ۵ مانند سیلدنافیل (که اکنون ژنریک است) را امتحان کنید. ما معمولاً قرص‌های ۵۰ میلی‌گرمی تجویز می‌کنیم و به بیمار دستور می‌دهیم که آنها را برای دوز اولیه ۲۵ میلی‌گرمی به دو نیم تقسیم کند. این قرص‌ها باید ۳۰ دقیقه تا ۴ ساعت قبل از رابطه جنسی با معده خالی مصرف شوند. بیمار همچنین باید برای رابطه جنسی روحیه داشته باشد و برای ایجاد نعوظ، مقداری تحریک داشته باشد. اگر با مصرف سیلدنافیل با دوز پایین‌تر، نعوظ جزئی ایجاد شود، می‌توان دوز را تا حداکثر ۱۰۰ میلی‌گرم خوراکی روزانه افزایش داد.

اگر آزمایش PDE5i با شکست مواجه شد یا اگر بیمار نمی‌تواند PDE5i مصرف کند، برای بحث در مورد گزینه‌های درمانی اضافی مانند تزریق اینترکاورنوزال و دستگاه وکیوم نعوظ به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.

هیپوگنادیسم (تستوسترون پایین، T پایین)
مردانی که از میل جنسی کم یا کاهش انرژی یا خستگی شکایت دارند، باید تحت آزمایش‌های هیپوگنادال قرار گیرند. سطح تستوسترون سرم باید صبح‌ها بررسی شود و در صورت پایین بودن (یعنی کمتر از ۳۰۰) دوباره تکرار شود. اگر در آزمایش مجدد پایین بود، FSH و LH سرم را بگیرید و به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.

انزال دردناک
انزال دردناک ممکن است به دلیل عفونت/التهاب یا در حین بسته شدن گردن مثانه در حین انزال رخ دهد. معاینه فیزیکی دستگاه تناسلی خارجی و پروستات توصیه می‌شود. آزمایش‌های آزمایشگاهی شامل آزمایش ادرار +/- کشت ادرار و آزمایش عفونت‌های مقاربتی در صورت لزوم است.
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) ممکن است به کاهش درد کمک کنند. در صورت منفی بودن بررسی‌های عفونی، می‌توان تامسولوسین 0.4 میلی‌گرم خوراکی qHs را برای کمک به شل شدن گردن مثانه در حین انزال تجویز کرد. مردان ممکن است با مصرف این دارو متوجه انزال رتروگراد شوند.

اگر علائم پس از این اقدامات ادامه یافت، به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.

بیماری پیرونی (انحنای آلت تناسلی مردانه)
بیماری پیرونی، انحنای آلت تناسلی ناشی از کلسیفیکاسیون پلاک است. اگر این انحنا دردناک است یا مانع از مقاربت می‌شود، پنتوکسیفیلین ۴۰۰ میلی‌گرم خوراکی دو بار در هفته را امتحان کنید، سپس در صورت عدم وجود ناراحتی گوارشی، دوز را تا ۴۰۰ میلی‌گرم خوراکی سه بار در هفته افزایش دهید. نشان داده شده است که این دارو پلاک‌های کلسیفیه آلت تناسلی را در بیماری پیرونی کاهش می‌دهد و تنها درمان مورد نیاز برای برخی از مردان است.
اگر انحنا دردناک است یا مانع از مقاربت می‌شود و پس از چند ماه درمان با پنتوکسی فیلین همچنان ادامه دارد، به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید. لطفاً از او بخواهید که عکسی از آلت تناسلی نعوظ یافته خود را به کلینیک بیاورد. این کار قبل از هرگونه برنامه‌ریزی جراحی ضروری است و باعث می‌شود که دیگر نیازی به مراجعه مجدد به کلینیک نداشته باشد.

ناهنجاری‌های آلت تناسلی مانند فیموز (پوست ختنه‌گاه تنگ)، بالانوپوستیت مکرر، آلت تناسلی پنهان، تنگی مجرای ادرار و غیره
فیموز وضعیتی است که اغلب می‌توان آن را با دارو درمان کرد. کرم تریامسینولون 0.1% را به مقدار زیاد روی پوست ختنه‌گاه بمالید (با گوش پاک‌کن بمالید) و پس از استفاده از کرم، پوست ختنه‌گاه را به آرامی دو بار در روز به عقب بکشید. این کار معمولاً پوست را شل می‌کند و امکان جمع شدن پوست را بدون درد فراهم می‌کند. اگر این رژیم درمانی پس از 3 ماه بی‌اثر بود، یا اگر بیمار مایل به انجام ختنه بود، به کلینیک ارولوژی مراجعه کنید.

عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری
بسیاری از موارد مشکوک به عفونت ادراری در واقع عفونت نیستند، بنابراین کشت ادرار باید با استفاده از سوند تمیز یا مستقیم انجام شود. قبل از ارجاع به کلینیک اورولوژی، حداقل ۲ کشت مثبت باید ثبت شود.

توجه داشته باشید که استفاده از اسپرم‌کش روی کاندوم یا به عنوان نوعی روش پیشگیری از بارداری اغلب به عفونت ادراری منجر می‌شود. توصیه می‌کنیم در صورت امکان، اسپرم‌کش را از روش پیشگیری از بارداری حذف کنید تا به کاهش عفونت ادراری کمک شود. در زنانی که فقط پس از رابطه جنسی دچار عفونت ادراری می‌شوند، گاهی اوقات آنتی‌بیوتیک‌های پیشگیرانه به همراه یک قرص نیتروفورانتوئین ۵۰ میلی‌گرم یا یک قرص SS TMP-SMX تجویز می‌کنیم که باید پس از رابطه جنسی مصرف شود. قبل از مراجعه به کلینیک اورولوژی، این روش را امتحان کنید.

برای زنان یائسه مبتلا به عفونت ادراری مکرر، کرم استروژن واژینال را برای کمک به تغییر pH واژن به حالت قبل از یائسگی توصیه می‌کنیم. این می‌تواند به طور قابل توجهی عفونت ادراری مکرر را در این جمعیت بیمار محدود کند. قبل از مراجعه به کلینیک اورولوژی، این کرم را امتحان کنید.

تورم کیسه بیضه (تومور، هیدروسل، اسپرماتوسل و غیره)
سونوگرافی کیسه بیضه انجام دهید. اگر ساختار جامدی در کیسه بیضه وجود داشته باشد، ممکن است تومور باشد.
آلفا فتوپروتئین سرم، بتا-HCG سرم و LDH سرم را اندازه‌گیری کنید و فوراً به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید. اگر ساختاری پر از مایع در کیسه بیضه وجود داشته باشد، این هیدروسل یا اسپرماتوسل است. هر دو خوش‌خیم هستند و مداخله جراحی فقط در صورتی انجام می‌شود که بزرگ، دردناک یا برای بیمار بسیار آزاردهنده شوند، زیرا خطر عود و خطر کمی برای درد مزمن کیسه بیضه پس از عمل وجود دارد. اگر تورم برای بیمار بسیار آزاردهنده است، به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.

پیوری استریل
پیوری استریل به صورت وجود ۲ تا ۵ لکوسیت در هر میدان مغناطیسی قوی در آزمایش ادرار با میکروسکوپ تعریف می‌شود. این مورد باید با استفاده از میکروسکوپ و نه با نوار ادراری تشخیص داده شود. پیوری استریل ممکن است با آلودگی نمونه ادرار با لکوسیت‌های واژن، عفونت با ارگانیسم‌های غیر معمول آزمایش شده برای عفونت ادراری، نفریت بینابینی، سنگ کلیه و کارسینوم سلول انتقالی مرتبط باشد. به عنوان بررسی اولیه در شرایطی که کولیک کلیوی یا سابقه سنگ کلیه وجود ندارد، کشت ادرار برای ارگانیسم‌های ذکر شده در زیر توصیه می‌شود: سل، هموفیلوس، اوره پلاسما، تریکوموناس، نایسریاگونوره و کلامیدیا. اگر این آزمایش‌ها منفی بودند، به کلینیک ارولوژی مراجعه کنید.

اگر بیمار HIV داشته باشد، نفروپاتی مرتبط با HIV ممکن است پیروئی استریل را نشان دهد، همچنین معمولاً با پروتئینوری همراه است و ممکن است با سندرم نفروتیک و نارسایی کلیه مرتبط باشد. اگر این تشخیص بر اساس ارزیابی پروتئینوری و عملکرد کلیه محتمل به نظر برسد، مشاوره نفرولوژی توصیه می‌شود.

اورتریت/ترشحات مجرای ادرار
علل اورتریت و ترشحات مجرای ادرار در مردان شامل کلامیدیا، نایسریاگنوره، هرپس، تریکومونیازیس و اوره پلاسما است. پس از آزمایش و/یا درمان تجربی برای GC/کلامیدیا، توصیه می‌کنیم آزمایش و درمان تجربی برای سایر ارگانیسم‌هایی که ممکن است باعث اورتریت شوند نیز انجام شود. اگر پس از درمان مناسب برای این ارگانیسم‌ها، هنوز ترشحات مجرای ادرار وجود دارد، یا اگر این آزمایش‌ها منفی هستند، به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.

درد بیضه یا کیسه بیضه
ابتدا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) و محافظ کیسه بیضه (حمایت‌کننده ورزشی/بند ورزشی). اگر این اقدامات مؤثر نبود، سونوگرافی کیسه بیضه انجام دهید و به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.
درد پرینه یا لگن در مردان (زنان به بخش سلامت زنان ارجاع داده می‌شوند)
ابتدا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) یا یک دوره ۳ هفته‌ای آنتی‌بیوتیک (باکتریم دی‌اس). اگر این اقدامات مؤثر واقع نشد، به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.

درد پرینه یا لگن در مردان (زنان به بخش سلامت زنان ارجاع داده می‌شوند)
ابتدا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) یا یک دوره ۳ هفته‌ای آنتی‌بیوتیک (باکتریم دی‌اس). اگر این اقدامات مؤثر واقع نشد، به کلینیک اورولوژی مراجعه کنید.

---