پختن فصل جدید

چگونه Central Health به کافارن فیری کمک کرد تا سلامتی، خانه‌اش و اشتیاقش به غذا را بازپس گیرد

اما یک سال پیش، پس از نقل مکان به آستین و سپس گذراندن دوره‌ای کوتاه در خیابان‌ها به تنهایی، او با چالشی فراتر از آشپزخانه روبرو شد.

رسیدگی به مسائل مزمن

وقتی کفارن، ۶۰ ساله، در ماه ژوئن گذشته به آستین رسید، سلامتی‌اش رو به وخامت بود. او پایی ناپایدار، دیابت نوع ۲ و رتینوپاتی دیابتی داشت. قابل توجه است که او مگس‌پران چشم داشت، که ذرات کوچک کدری هستند که بر بینایی تأثیر می‌گذارند، و در هر دو چشم آب مروارید داشت.

او تمام عمر خود را با کوین، همسرش که ۳۹ سال از ازدواجشان می‌گذشت، و فرزندانشان در بیلوکسی، میسیسیپی گذرانده بود. چند سال پیش در روز شکرگزاری بود که هنگام جمع خانوادگی، مچ پایش شکست و این موضوع منجر به جراحی و گذاشتن چند پیچ در استخوان شد. سال‌ها بعد، این اتفاق او را لرزان می‌کرد.

اکنون در آستین، کافارن می‌دانست که به کمک نیاز دارد. تنها چند روز پس از ورودش به‌عنوان ساکن شهرستان تراویس، با شماره ۲-۱-۱، خط تلفن رایگان خدمات اجتماعی برای موارد غیر اضطراری تماس گرفت و به او توصیه شد که به مرکز راهنمایی بی‌خانمان‌های سان‌رایز کمیونیتیز مراجعه کند. مدت کوتاهی بعد، او در برنامه MAP (برنامه دسترسی به خدمات پزشکی)، گزینه‌ای تحت پوشش Central Health برای ساکنان کم‌درآمد شهرستان تراویس، ثبت‌نام کرد.

تا ماه اوت، نیاز کافرن به مراقبت‌های بهداشتی از خدماتی که دریافت کرده بود، فراتر رفت. این امر او را وادار به اتخاذ سخت‌ترین تصمیم زندگی‌اش کرد: ورود به پناهگاه خیابان هشتم، مرکزی برای زنان بی‌خانمان و افراد ترنس‌جندر ساکن آستین.

“او گفت: ”همه از اینکه این انتخاب را کردم آزرده شدند، اما من مجبور بودم این کار را بکنم تا به جایی که الان هستم برسم.“

مراکز بهداشتی کامیونیتی‌کر، شریک مراقبت‌های سرپایی Central Health و یک مرکز بهداشتی واجد شرایط فدرال (FQHC)، از یک تیم پزشکی خیابانی برای ارائه مراقبت به افراد نیازمند در مکان‌هایی مانند اردوگاه‌ها، مرکز منابع آستین برای بی‌خانمان‌ها (ARCH)، محوطهٔ مارشالینگ و پناهگاه خیابان هشتم استفاده می‌کند. همچنین تیم پل Central Health وجود دارد که به کمک به افراد بی‌خانمان شهرستان تراویس اختصاص دارد. سیستم Central Health با هم کار می‌کند تا مراقبت‌های فراگیر را ارائه دهد که شامل خدمات اجتماعی و سایر خدمات حمایتی است.

در آن زمان، کافارن از عصا برای راه رفتن استفاده می‌کرد.

“او شرایط شخصی و اجتماعی پیچیده‌ای داشت که منجر به بی‌خانمانی‌اش شد و در خیابان هشتم اقامت داشت”، دکتر فِبا توماس، که مراقبت از کافارن را بر عهده داشت و همچنین مدیر انفورماتیک Central Health است، گفت.

ایجاد تغییرات

پیش از اینکه دکتر توماس کاری انجام دهد، به کافرین نگاه کرد و از او سوالی پرسید.

“اولویت‌های شما چیست؟”

“دکتر توماس گفت: ”من فکر می‌کنم وقتی بی‌خانمان هستید، اختیار ندارید. جامعه و افراد مختلف به شما می‌گویند که برای رفع نیازهایتان، این کارها را انجام دهید. شما نمی‌توانید بنشینید. نمی‌توانید چادر بزنید. نمی‌توانید به دستشویی بروید. برای من، احترام به مردم و رفتار با آنها مانند انسان‌هایی با اختیار، مهم است.“

این سوالی بود که کافرن در ابتدا به آن فکر نکرده بود. اولویت‌های او چه بودندسال‌ها بود که معاینات پزشکی لذت‌بخش نبود. او احساس پوچی می‌کرد، انگار که دیده نمی‌شد و شنیده نمی‌شد. او گفت که در میسیسیپی، جایی که پوشش بیمه از طریق بازار بیمه سلامت را داشت، کنار گذاشته شد و قادر به رزرو قرار ملاقات‌های معمول نبود.

شاید همه‌ی اینها دلیلی برای افسردگی او بود. اما در یک لحظه، همه چیز تغییر کرد. گذشته در آینه عقب‌نما آنقدر دور به نظر می‌رسید.

در داخل اتاق معاینه، دکتر توماس زانوی کافارن را برای کاهش التهاب و درد معالجه کرد.

در عرض چند روز، امور شروع به پیشرفت کرد.

ابتدا نوبت‌هایی با ارائه‌دهندگان سلامت رفتاری بود و ارجاعی به Integral Care. سپس جراحی آب مروارید برای بهبود بینایی کافرن انجام شد. ارجاعات بیشتری به دنبال داشت و او را به متخصصانی که می‌توانستند به چشم و پاهای او کمک کنند، ارجاع دادند.

در کلینیک پل Capital Plaza Specialty Clinic و کلینیک تخصصی Central Health East Austin Specialty Clinic قرار ملاقات‌هایی برگزار شد و همچنین ایستگاه‌های خدمات بهداشتی در ARCH برای دریافت مراقبت‌های اولیه از طریق ارائه‌دهندگان مراکز سلامت CommUnityCare برپا شدند.

تمام این مراقبت‌های بهداشتی تحت پوشش MAP بود.

“کافارن درباره دکتر توماس گفت: ”او جان مرا نجات داد.”.

حرکت به جلو

هنگامی که کافرن در مسیر سلامتی بهتر بود، شغلی را از طریق دانشگاه تگزاس به عنوان آشپز برای "جستر سیتی لیمیتز"، یک سالن مسکونی و غذاخوری دانشگاه، پیدا کرد.

و آن اشتیاق به غذا؟ دوباره به سطح آمد.

“تمام عمرم آشپز بوده‌ام.” او گفت.

در نهایت، کافرن در جاهای دیگر نیز جای پایی دائمی پیدا کرد.

در ابتدای سال جدید، او با یک مدیر پرونده Central Health ملاقات کرد تا درخواست بیمه ازکارافتادگی تأمین اجتماعی (SSDI) را تکمیل کند. پس از تأیید در فوریه، او در مارس مسکن پیدا کرد.

تا ژوئن، کافارن به راحتی به یک آپارتمان یک خوابه نقل مکان کرده بود. بیرون از خانه‌اش دو صندلی چمنی و چند گلدان قرار داشت. داخل، یک تختخواب تاشو و یک تلویزیون بود. کتاب مقدس منظمی روی یک عثمانی قرار داشت. اما بزرگترین نقطه افتخار کافارن چه بود؟ یخچال او.

داخل در، ردیف‌های مرتبی از غذا و نوشیدنی نمایان شد.

همین یکی دو شب پیش، او “ومبی-تیزرز” درست کرد، که کباب‌های مرغ و سبزیجات نامگذاری شده به افتخار ویکتور وِمبنیاما، ستاره تیم سن آنتونیو اسپرز، بود.

“نمی‌خواهم از مسیر منحرف شوم” او درباره اسپرز که در فینال NBA با نتیجه ۴-۱ مغلوب نیویورک نیکس شدند، گفت: “اما من (از اسپرز) آزرده‌ام.”

علی‌رغم نتیجه بسکتبال، کافارن روحیه خوبی داشت.

او سالم، خوشحال و آماده آشپزی دوباره است.

“آستین حالا خانه‌ی من است”، گفت.